بالاخره هفته پیش مصاحبه رفتم و بعداز یک هفته جوابش را گرفتم و تونستم کار مورد علاقم را پیدا کنم ولی چقدراین هفته هفته سختی بود و این ۲سال سالهای سختی اما بالاخره این رنجها پایان خوبی داشت.هیچ موفقیتی بدون سختی کشیدن بدست نمیاد و تحمل این دوران را مدیون شوشوی عزیزم و خانواده مهربونم که من و شوشو را ساپورت کردن هستم وامیدوارم که قدرشون را بدونم . جالبه که همه چیز توی زندگی گذشته و حالم با سختی بدست اومده از ازدواج و عروسی و ....... ولی اصلا ناشکری نمی کنم وبه خودم وشوشو میبالم که از همه امتحان ها تا حالا سرفراز بیرون اومدیم با این که در اکثر اوقات هیچ ساپورتی به جز خدا نداشتیم وقدر زندگیی که حاصل زحمت هر دوی ماست به خوبی خواهم دانست .همیشه توکل به خدا بهترین درمان توی سخت ترین روزهای زندگیم بوده و به این ایمان دارم که خواستن توانستن است.

پ.ن: از اونجایی که تصمیم داشتم به زودی به ایران برم با گرفتن کارجدید حداقل تا یک سال رفتنم به ایران عقب افتاد ولی سعی میکنم که دیدی مثبت به قضیه داشته باشم.