دیشب با یکی از دوستان خوبم که اخیرا با هم آشنا شدیم بیرون رفتم و جاتون خالی خیلی خوب بود آخه می دونین یه جورایی زبونشو خوب می فهمم و گپ زدن باهاش به دلم میشینه فقط امیدوارم که اونم این حس را نسبت به من داشته باشه ولی به هر حال من به دوست داشتنه بدون قید و شرط اعتقاد دارم و اینه که توی دوستی برام مهمه. 

راستش من آدمی به قول قدیمی ها درس خونده هستم ولی بعضی وقتها فکر میکنم که اعتقادات مسخره ای دارم و حتی این عقیده های پیرزنی عذابم میده و همیشه با خودم درگیرم به عنوان مثال به چشم و نظر بدجوری اعتقاد دارم و همیشه با این اعتقاد کلکل میکنم اگه میشه به من کمک کنید و یک نظری بدید که باید چی کار کنم و اصلا چشم و نظر درسته یا نه؟